عواقب توقف پروژه‌های عمرانی مسجدسلیمان؛آسیب‌ به توسعه و اعتماد عمومی

توسعه شهری نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، همکاری مستمر و ثبات در اجرای پروژه‌هاست. در شهری مانند مسجدسلیمان که سال‌ها با کمبود زیرساخت‌های عمرانی مواجه بوده، هرگونه وقفه یا تعلل در روند اجرای طرح‌ها می تواند فرصت‌های حیاتی را از بین می‌برد و آسیب‌هایی بلندمدت به اعتماد عمومی و مسیر توسعه وارد می‌سازد.

با این حال در هفته‌ها و ماه‌های اخیر،اجرای برخی طرح‌های عمرانی مهم همچون پل مالجونکی،پل مالکریم، فاز دوم تعریض خیابان گلف و تعریض مسیر نمره هشت به هنرستان با اختلالاتی همراه بوده است. بر اساس شواهد موجود بخشی از این اختلالات ناشی از کم‌توجهی‌ها و نبود هماهنگی لازم میان برخی نهادهای مسئول در سطح شهرستان و استان است؛ شرایطی که موجب کندی در روند پیشرفت پروژه‌ها شده و عملاً بخش زیادی از توان و منابع مدیریت شهری را درگیر کرده است.

نکته نگران‌کننده آن است که در شرایط ناپایدار اقتصادی و نوسانات مداوم نرخ ارز و قیمت مصالح، توقف چندماهه پروژه‌ها، خسارات مالی قابل‌توجهی در پی دارد. از آنجا که قراردادهای عمرانی معمولاً بر اساس فهرست‌بهای سالیانه تنظیم می‌شوند، هرگونه تأخیر موجب افزایش هزینه‌های اجرایی و افزایش مطالبات پیمانکاران خواهد شد. این وضعیت،موجب فشار مضاعف بر شهرداری و دلسردی و نارضایتی شهروندانی می‌شود که سال‌ها در انتظار تحقق وعده‌ها و بهبود زیرساخت‌های شهری بوده‌اند.

سؤال اساسی این است که چرا باید اختلافات سلیقه‌ای و نبود تعامل میان برخی مسئولان، زمینه‌ساز اتلاف منابع مالی و زمانی شود؟ این قبیل تنش‌ها و بی‌برنامگی‌ها موجب عقب‌ماندگی پروژه‌ها می‌شود و به مرور زمان، اعتماد عمومی نسبت به فرآیند توسعه و مدیریت شهری را تضعیف می‌کند؛ آسیبی که جبران آن نیازمند صرف زمان، هزینه و تلاش مضاعف خواهد بود.

ضروری است که همه مسئولان شهرستانی و استانی، با درک اهمیت یکپارچگی در مدیریت شهری و پرهیز از نگاه‌های مقطعی و جزیره‌ای، در جهت رفع موانع موجود همکاری کنند تا روند اجرای پروژه‌ها با شتاب و اثرگذاری بیشتری ادامه یابد.